ป.กาแดง

 

 

น่าแปลก

ที่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาเขียนข้อความนี้

แต่บางสิ่ง

ทำให้ฉันอยากระบายมันออกมา

 

ไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี้

ฉันเพิ่งยืนคุยกับคนขายลูกชิ้น

ข้างหน้าผับเล็กๆเเห่งหนึ่ง

 

โลกนี้มักชอบเล่นตลก

กลับชีวิตของคน

มักชอบนำสิ่งที่แตกต่าง

มาวางไว้ในบริเวณที่ใกล้กัน

หรืออาจเป็นเพราะที่จริงเเล้ว

สิ่งนั้นอาจเหมือนกัน

 

คนขายได้บอกกับฉันว่า

น้องเมียเขาที่เรียนอยู่

ต้องใช้เงินพันห้าต่อเดือน

 

ต่างจากผู้คนที่เขาเองมองเห็นอยู่เบื้องหน้า

เพียงข้ามคืนก็ใช้เงินข้ามเดือนของอีกคนนึงไป

 

น่าแปลก

 

เงินจำนวนที่เท่ากัน

แต่กลับใช้กินอยู่ได้ไม่เท่ากัน

อาจเป็นเพราะสิ่งแวดล้อมไม่เหมือนกัน

 

พระเจ้าคงไม่ได้สร้างค่าของเงิน

ให้อยู่เท่าระดับเดียวกับท่าน

แต่คนเรากลับยกมันไปเทียบเท่ากับท่าน

 

ฉันอยากมีชีวิตที่มีความสุข

แต่ไม่ใช่เพราะเงิน

 

ถ้าเป็นไปได้..

ก็อยากจะเป็น

 

คนขายลูกชิ้นที่อร่อยที่สุดในโลก

แต่

จนที่สุดในโลก

 

 

 

ฉันมีขาสองข้าง

ข้างหนึ่งก้าวไปข้างหน้า

อีกหนึ่งก้าวยังหยุด

 

อยู่กับที่......

 

 

นาฬิกามีเข็มสามอัน

อันหนึ่งก้าวขนานกับเวลา

อีกสองอันรอที่จะก้าวตาม

ในช่วงเวลาที่เหมาะสม

 

 

ฉันเองไม่ได้รอคอยเวลา

เพียงแต่

ฉันรอคอยโอกาส

ที่ผู้คนจะหยิบยื่นให้มา

 

 

คนทั่วไปอาจจะคิด

ว่าโอกาส

เป็นช่วงเวลาที่เหมาะสม

และสามารถสร้างขึ้นได้ด้วยตนเอง

 

 

บ้างอาจเหยียบหัวบางคน

บ้างอาจเลียขาเลียนม

บ้างอาจยอมเสียความเป็นคน

เพิ่อสร้างโอกาสขึ้นมา

 

 

มันอาจเป็นกฎของช่วงเวลา

ที่เราเองไม่สามารถสร้างได้

เพียงได้แต่รอคอยเเละเตรียมตัวให้พร้อม

ในวันที่โอกาสนั้นมาถึง

 

 

จริงหรือ???

 

 

โอกาสไม่ใช่สิ่งที่เรานั้นจะสร้างเองได้

แต่เราสามารถสร้างให้คนอื่นได้

คนมากมายที่ขาดสิ่งนี้

และพวกเค้ายังรอการเติมเต็ม

 

 

"คนด้อยโอกาส"

 

 

ฉันมีขาสองข้าง

ข้างหนึ่งไม่มีโอกาสจะเดินไปข้างหน้า

ทำให้ตัวฉันเองต้องหยุด

 

อยู่กับที่...